گزاره های کلیدی دستور زبان پدیدارشناسی

۱- مشکلات متعدد اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و زبست محیطی زندگی را برای انسان معاصر بیش از پیش دشوار کرده است.
۲- سنت ها و روش های مرسوم تقلیل گرایی با دیدگاه جزءنگر و خطی، در درک و حل مشکلات زندگی انسان معاصر ناتوان است و می کوشد که حضور آنها را با بهانه ها و روش های مختلف توجیه و حل مشکلات را به آینده غیرمحتمل موکول کند.
۳- روش ها و پدیده های غیرخطی آغازگر شکل گیری جامع نگری در اندیشه و عمل در راستای حل مشکلات زندگی انسان معاصر است.
۴- مشکلات زندگی انسان معاصر در زبان و از طریق زبان قابلیت تحلیل دارد. اصولا بهترین شکل فهم در زبان مادری انجام می شود.
۵- دستور زبان پدیدارشناسی از پشتوانه تبارشناختی ایرانی (گفتمان ملی) بیش از شش هزار ساله برخوردار است.
۶- اسناد و شواهد دیرینه شناختی از نظریه پردازی ایرانی (گفتمان ملی) در دستور زبان پدیدارشناسی با قدمت بیش از شش هزار سال حمایت می کند.
۷- گفتمان تاریخی علم  و علم آموزی در ایران, از طریق روزشمار تاریخی امکان نظریه پردازی را فراهم کرده است.
۸- نظریه پردازی ایرانی از صنایع گوناگون زبانی در راستای مفهوم سازی دستور زبان پدیدارشناسی استفاده کرده است.
۹- میراث زبانشناسی ایران و جهان، اعتبار و صلاحیت لازم برای نظریه پردازی را به دستور زبان پدیدارشناسی داده است.
۱۰- ظرفیت های گفتمان اجتماعی پیرامون دستور زبان پدیدارشناسی از طریق کتب ها، مقاله ها، پایان نامه های منتشر شده و اسناد معتبر تاریخی در جامعه ایرانی از گذشته تا به حال ایجاد شده است.
۱۱- دستور زبان پدیدارشناسی می کوشد تا زمینه های لازم و کافی را برای درک جامع مشکلات زندگی انسان معاصر و ارایه راه یا راه های حل مناسب آنها بیابد یا بسازد.