


گونه نخستین هندوستانی کنونی در قرن ۷ تا ۱۳ میلادی از زبان هندوآریایی میانه اپبرمشه در شمال هند از گویش دهلوی از گروه هندی غربی زبانهای هندوآریایی ایجاد شدهاست که به هندی باستانمعروف است. پس از ورود حکومت اداری اسلامی به شمال هند، هندی باستان وامواژگان بسیاری را از زبان فارسی و عربی دریافت کرد که منجر به پیشرفت آن شد. در قرن هجدهم، نسخهای به شدت فارسیشده از هندوستانی به نام زبان اردو پدید آمد. اهمیت روزافزون زبان هندوستانی در هند استعماری و ارتباط اردو با مسلمانان، هندوها را بر آن داشت تا نسخه سانسکریتشدهٔ هندوستانی را به کار برند که منجر به شکلگیری هندی نوین معیار یک قرن پس از ایجاد اردو شد.
نخستین شعر نوشته شده به این زبان، به صورت هندی باستان است که به سال ۷۶۹ میلادی بازمیگردد. در دوره سلطاننشین دهلی، که بیشتر هندوستان، پاکستان شرقی، نپال جنوبی و بنگلادش تحت پوشش آن قرار داشت و منجر به تماس فرهنگ هندو و اسلامی شد، وامواژههایفارسی وارد هندی باستان شد و این زبان به شکل کنونی هندوستانی درآمد.
هسته واژگان این زبان از پراکریت (از نوادگان سانسکریت) است که از فارسی و عربی (از راه فارسی) وامواژههای بسیاری بدان وارد شدهاست. شمار گویشوران آن را فقط میتوان تخمین زد. اتنولوگ در سال ۲۰۱۹ گزارش کرد که هندی و اردو، با داشتن ۷۸۵ میلیون گویشور زبان مادری و دوم، با هم سومین زبان پرگویشور جهان را پس از انگلیسی و ماندارین میسازند هر چند این شامل میلیونها نفر است که در سرشماری هند زبان خود را «هندی» معرفی کردهاند، اما به غیر از هندوستانی به زبانهای هندیدیگر صحبت میکند.تعداد کل هندی-اردوزبانان در سال ۱۹۹۵ بیش از ۳۰۰ میلیون نفر گزارش شدهاست که هندوستانی را به سومین یا چهارمین زبان پرگویشور در جهان تبدیل میکند.
بستن *نام و نام خانوادگی * پست الکترونیک * متن پیام |
05:54:53
07:26:15
12:20:00
17:12:25
17:33:24