ویژگی های زبان اوستایی

زبان اَوِستایی (به انگلیسی : Avestan )، که در گذشته آن را زبان زند نیز می‌نامیدند، از شاخهٔ زبان‌های ایرانی باستان و از درخت تناور زبان‌های هندو-اروپایی است.^[۳] نسک‌های اوستا، کتاب مقدسزرتشتیان را بدین زبان نوشته‌اند.^[۴]زبان اوستایی شامل دو زبان ایرانی باستانی است : اوستایی قدیم (که در هزاره دوم تا یکم پیش از میلاد صحبت می‌شد) و اوستایی نو (در هزاره اول پیش از میلادتکلم می شد).این زبان به دلیل کاربرد خود به عنوان زبان کتاب مقدس زرتشتی شناخته شده است.این زبان یک زبان ایرانی شرقی است که در شاخه زبانهای هندوایرانی از خانواده زبانهای هندواروپاییدسته بندی می شود. جد بلافصل آن زبان نیا-ایرانی است، یک زبان هم ریشه با زبان نیا-هندوآریایی، که هر دو از زبان نیا-هندوایرانی توسعه یافته بودند. به این ترتیب، اوستای قدیم هم از نظر دستور زبان و هم از نظر واژگان به سانسکریت ودایی،یک زبان کهن دیگر از زبان های هندوآریایی، بسیار نزدیک است. 

حالت زبان اوستایی، به زبان‌های مقدس برمی‌گردد، از اینرو با اینکه سال‌ها و سده‌ها از مرگش گذشته بوده در میان نوشته‌ها و آیین‌های دینی مزدیسنا بکار برده می‌شده‌است.

تنها اثر به جا مانده به آن اوستا است. از مطالعهٔ اوستا برمی‌آید که دو گویش گوناگون از این زبان در اوستا به کار رفته‌است که یکی کهنه‌تر می‌نماید. نخستین گویش گاهانی است که سروده‌های شخصزرتشت به آن است. به علاوه یسن‌های ۳۵ تا ۴۱ (هفت هات) و نیز چهار دعا از یسن ۲۷ به این گویش است. گویش پسین‌تر گویش سایر قسمت‌های اوستای امروزی است.