ويژگي روش هاي تاريخي

در اين روش، حوادث خاص تاريخي در فرايند ويژه اي قرار داده مي شوند تا يک واقعه خاص توليد شود. « برحسب تبيين تاريخي، واقعه خاص در زمينه تاريخي معين قرار داده مي شود، آنگاه از طريق سلسله حوادثي که در مرحله پاياني به توليد آن واقعه منجر شده اند، تبيين مي شود ».
به منظور تکميل تبيين تاريخي واقعه ها در زمينه فرهنگي خود قابل فهم درآمده و هويت « هستي ها » و کنش هاي تاريخي در سايه درک تحول تاريخي فهميده مي شوند. حوادث خاص در يک فرايند و شرايط خاص تاريخي رخ مي نمايند و ممکن است ميان آن حوادث نظم و قاعده خاصي وجود نداشته باشد و گذار از يک مورد به مورد ديگر تابع يک قانون خاص نباشد اما در نهايت طي فرايندي اين حوادث واقعه خاصي همچون ( k ) را تبيين نمايند. مدل تحليلي در روش تبييني تاريخي ممکن است اين رابطه در مدل فوق در يک زمان خاص درست باشد اما در زمان ديگر صادق نباشد. « در اينجا در مطالعه يک واقعه، آن واقعه در درون زمينه فرهنگي- تاريخي خود قرار داده مي شود و علت يا علت هاي وقوع آن به صورت عيني، تأويل و تحليل مي شود. مصداق اين گفتار کار ماکس وبر در تحليل رشد سرمايه داري است ».