نشانه شناسی گفتمانی: مناسبت های ۲۹ اسفند/ ۳۰ رمضان/ ۲۰ مارس

منتشر کرد. سيد اشرف الدين حسيني پس از مدتي به معروف ترين، مشهورترين و محبوب ترين شاعر و سراينده اشعار طنزآميز و انتقادي دوران مشروطه تبديل شد و روزنامه اش به شهرت فراواني رسيد. اين روزنامه به اندازه اي در ميان توده مردم محبوبيت يافته بود که مدير آن را نسيم شمال مي خواندند و همه اين ها حکايت از اخلاق و صدق عقيده سيد در دفاع از وطن و مردم بي پشت و پناه و حمايت به تمام معني از طبقات زحمتکش مردم دارد. او مسائل جدي را در غالب فکاهي همراه با طعن و طنز و کنايه به نوعي که هر کس از توده مردم آن را مي فهميد و احساس مي کرد، مطرح مي نمود. اين روزنامه که نزديک به بيست سال منتشر مي شد، پس از مرگ سيداشرف الدين نيز مدتي انتشار يافت. سرانجام در سال 1306 ش شايع شد که به بيماري جنون مبتلا شده است. به اين بهانه او را به تيمارستان بردند و چند سالي در حال بيماري و تنگدستي زنده بود تا اين که در روز بيست و نهم اسفند ماه 1313 ش برابر با ذي حجه 1352ق در 64 سالگي درگذشت.

به مجلس بردند که با مخالفت عده اي از نمايندگان مجلس و علماء به ويژه آيت اللَّه کاشاني و مردم روبرو شد. پافشاري هاي سپهبد رزم آرا نخست وزير پهلوي، اين لايحه را بار ديگر به مجلس برد و او که تصويب آن را مشکل يافت، قصد کودتا نمود. اما يک روز قبل از اجراي کودتا، توسط خليل طهماسبي از گروه فداييان اسلام ترور شد. به دستور آيت اللَّه کاشاني مردم به اين قرارداد اعتراض کرده و خواهان ملي شدن نفت ايران شدند. سرانجام با به وجود آمدن آن وضعيت، مجلس به ملي شدن صنعت نفت ايران، رأي مثبت داد و در 29 اسفند 1329 مقرر شد که کليه عمليات اکتشاف، استخراج و بهره برداري نفت در دست دولت قرار گيرد.

حضرت امام را به دنبال آورد و ايشان طي سخناني در 29 اسفند 1341 در جمع روحانيان، طلاب و مردم قم به افشاگري عليه رژيم پرداخته و بر موضع خود مبني بر اعلام عزاي عمومي در نوروز 42 پافشاري نمودند. به دنبال تحريم نوروز، در برخي ازمساجد و حسينيه ها و منازل علما و در رأس آن بيت حضرت امام، مجالس عزا برپا شد. اين عمل باعث زير سؤال بردن برنامه هاي شاه شد و خشم حکومت را برانگيخت. از اين رو رژيم به اين نتيجه رسيد که بايد با حرکتي قهرآميز، زهر چشمي به نيروهاي مذهبي نشان دهد تا به خيال خود آنان را سر جايشان بنشاند. اين فرصت در دوم فروردين 1342 نصيب مزدوران شاه گرديد و آنان طي يورش به مدرسه فيضيه، درصدد به اصطلاح سرکوب حوزه علميه قم و روحانيان برآمدند.

اين عمل، وقايع مهمي را در پي داشت که مهم ترين آنها، عکس العمل شديد امام طي سخنراني عاشوراي 1342 ش، دستگيري ايشان و وقوع قيام خونين پانزدهم خرداد 42 مي باشد.

ملي ايران در 29 اسفند 1345 صورت گرفت. در سال 1350 و به دنبال ادغام راديو و تلويزيون، سازمان واحدي به نام سازمان راديو - تلويزيون ملي ايران مشغول به کار گرديد. با پيروزي انقلاب اسلامي ايران، اين سازمان به نام صدا و سيماي جمهوري اسلامي ايران تغيير نام يافت و با گذشت زمان، فعاليت آن به شکل افزايش فرستنده و شبکه هاي راديويي و تلويزيوني در تهران و شهرستان ها رو به گسترش نهاد؛ چنان که در حال حاضر (1382) اين سازمان داراي 30 مرکز در استان و شهرستان هاي مختلف ايران، بيش از پانزده دفتر منطقه اي در کشورهاي مختلف جهان، چندين شبکه بين المللي و خبري، بيش از 18 شبکه راديويي و تلويزيوني سراسري و شبکه هاي متعدد مختلف صدا و سيما در تهران و شهرستان ها مي باشد.

ري به خاک سپرده شد.

قراردادهاي کلان تحت عنوان بازسازي اين کشور به شرکت هاي وابسته به دولتمردان آمريکا اقدام کرده و مزدوران خود را براي رهبري عراق در نظر گرفتند.

همچنين پس از سقوط رژيم صدام و ورود مهاجمان به پايتخت، غارت وسيع اموال دولتي و نيز موزه ملي و بزرگ عراق و هزاران قطعه ارزشمند آن با هماهنگي نيروهاي اشغالگر صورت گرفت و لطمات جبران ناپذيري به فرهنگ و تمدن گذشته اين کشور وارد آمد.

همچنين از جريان هاي سياسي غافل نبود و در مواقع لزوم، در اين امور دخالت مي کرد. پس از اعلان مشروطيت، او نيز همانند ديگر علماي عصر، طرفدار مشروطه شد ولي با دخالت بي حد و حصر انجمن ايالتي تبريز در شئون زندگي مردم، وي و جمعي از روحانيان از مشروطه دلتنگ شدند. با وقوع قحطي در تبريز، مخالفان، او را به احتکار متهم ساختند و در نهايت با کمک چند تن از مهاجرين قفقازي، امام جمعه تبريزي و پسرش را در آخرين ساعات سال 1296ش برابر با هشتم جمادي الثاني 1336ق در خيابان و در حضور مردم به گلوله بستند و به شهادت رساندند. اين قتل افکار عمومي را برانگيخت و وجهه دموکرات هاي تبريزي را نزد مردم از ميان برد. پس از اين حادثه، چنان ياس و ناراحتي و اندوه شديد براي تمامي مردم به ويژه علما رخ نمود که ضمن اعلام عزا، ديگر در عيد آن سال، ديد و بازديد به عمل نياوردند و بر آن پدر و پسر مي گريستند.