قوام بخشی زبانی واقعیت های نهادی سرل

حال که نقش زبان در به وجود آمدن نهادها تشریح شد، لازم است در پرتو آن مجدداً به بحث محتوای واقعیت­های نهادی و کارکردهای وضعی توجه شود. گفته شد که وجود شیء فیزیکی برای تحقق واقعیت نهادی امری ذاتی و ضروری نیست. نشان داده شد که برخی واقعیت­های نهادی می­توانند فاقد عبارت X باشند. این فقدان خللی در نهادی بودن آنها ایجاد نمـی­کند. ضمن اینکه نظریۀ غالب را نیز مخدوش نمی­سازد. در واقع سرل این موارد را استثنائاتی می­داند که بر فرمول «X در C به عنوان Y محسوب می­شود» منطبق نیستند؛ تعیین کارکرد وضعی در این دسته از واقعیت­ها فی­نفسه است. به علاوه، ساختار بنیادین واقعیت نهادی عبارت است از فرمول «ما می­پذیریم (S واجد توان است (S، A را انجام می­دهد))». حال درست است که آن دسته از واقعیت­های نهادی که ذیل عنوان «عبارات Y فی­نفسه» قرار می­گیرند در قالب فرمول «X در C به عنوان Y محسوب می­شود» قابل صورت­بندی نیستند اما این واقعیت­ها در قالب فرمول بنیادین «ما می­پذیریم (S واجد توان است (S، A را انجام می­دهد))» قابل صورت­بندی است و توان­های بایایی را به افراد دست­اندرکار منتقل می­کند. علاوه بر فرمول اخیر می­توان به نحو دیگری نیز صورت­بندی جامعی از واقعیت­های نهادی به دست داد که همۀ موارد از جمله «عبارات Y فی­نفسه» را شامل شود. سرل ادعا می­کند:

“ همۀ کارکردهای وضعی و به تبع آن همۀ واقعیت­های نهادی، به استثنای [خودِ] زبان، به وسیلۀ آن دسته از افعال گفتاری ایجاد می­شوند که صورت منطقی اِخبارها (Declarations) را دارند”. (Searle, 2008: 49)

این ادعا شامل همۀ انواع واقعیت­های نهادی است. بدین ترتیب می­توان بسیاری از واقعیت­های نهادی را که در قالب صورت­بندی قواعد قوام­بخش «X در C به عنوان Y محسوب می­شود» قابل بیان هستند، به عنوان «اِخبار فی­غیره» (Standing Declaration)  لحاظ کرد. به طور مثال اینکه «گذشتن توپ از خط دروازه در بازی فوتبال به عنوان گل محسوب می­شود» اِخباری فی­غیره است. یعنی هر موردی که در آن Y در X تحقق یافته باشد، مصداقی از این نوع اِخبار خواهد بود. اما

 “ گاهی اوقات ما واقعیت­های نهادی را بدون اینکه نهادی از پیش موجود باشد در همان دم خلق می­کنیم، مثلاً هنگامی که قبیله­ای بدون اینکه روش معینی برای انتخاب رهبران وجود داشته باشد فردی را به عنوان رهبر برمی­گزیند. در چنین مواردی بازنمایی­ها به مثابۀ اِخبارهایی عمل می­کنند که کارکرد وضعی جدیدی را خلق می­کنند. از این گذشته، همان طور که من در این مقاله تذکر دادم، مواردی ذیل عنوان «عبارات Y فی­نفسه» وجود دارند که در آنجا شما کارکرد وضعی Y را دارید بدون اینکه عبارتی از X منطبق بر آن باشد. .... ما اکنون می­توانیم همۀ این موارد را در عام­ترین صورت خلق کارکردهای وضعی نشان دهیم. این صورت عام به طور ساده چنین است: «به وسیلۀ اِخبار، کارکرد وضعی Y را خلق می­کنیم.»

بنابراین صورت­بندی «X در C به عنوان Y محسوب می­شود» می­تواند به عنوان شکلی از پیاده­سازی ساختار فوق دیده شود که عمومیت آن بسیار زیاد است.” (Ibid: 49-50)

از عبارات فوق دانسته می­شود که صورت­بندی «X در C به عنوان Y محسوب می­شود» را می­توان به عنوان شایع­ترین قالب واقعیت­های نهادی تلقی کرد، با این توجه که صفت «عام­ترین» را نباید به آن اطلاق نمود؛ اما در چارچوب نظریۀ افعال گفتاری می­توان عام­ترین صورت­بندی واقعیت­های نهادی را این قالب معرفی کرد: «به وسیـلۀ اِخبار، کارکرد وضعی Y را خلـق مـی­کنیم.»

حال اگر خلق همۀ انواع واقعیت­های نهادی به وسیلۀ آن دسته از افعال گفتاری انجام می­شود که واجد ساختار منطقی و زبان­شناختی اِخباری­اند پس بقا و تداوم آنها نیز به وسیلۀ چنین افعالی محقق خواهد شد. سرل عمل زبان­شناختی منطقی( Logical linguistic operation)که واقعیت­های نهادی را خلق می­کند «اِخبار کارکرد وضعی» ( Status Function Declaration) می­نامد. زبان خود برای به وجود آمدن، نیازی به اِخبار کارکرد وضعی ندارد؛ زیرا برای تحقق افعال گفتاریِ اظهار شده تنها معنا و یا مضمون معنایی جملات کافی است. (Ibid: 51)