


اصولا پدیده های انسانی و اجتماعی دارای سطح مطلوب از پیچیدگی اند که ضروری است در روش های بررسی، مورد ملاحظه قرار گیرد. بررسی و تحلیل پیچیدگی ها، مستلزم دارابودن سطح قابل قبولی از پیچیدگی در روش مطالعه پدیدارها می باشد. روش های رایج در تقلیل گرایی نهادینه، پدیده ها را به گونه ای خاص مدل سازی می کند که در آن روابط و نسبت های اصلی و حیاتی آنها مورد غفلت و بی توجهی قرار می گیرد. معمولا ویژگی های اصلی، روابط مهم، نسبت های اساسی، متغیرهای حیاتی و شرایط قطعی در مدل سازی پدیده ها مورد غفلت قرار می گیرد. نتیجه حتمی این غفلت عظیم، بوجود آمدن نامعلومی های بسیار در تحلیل پدیده هاست که علت العلل بروز و تشدید مشکلات در زندگی انسان معاصر و ناکارآمدی راه حل های ارایه شده است. دستور زبان پدیدارشناسی در صدد است که با تبیین و تعیین وقوع این غفلت، به جبران آن بپردازد.
05:54:53
07:26:15
12:20:00
17:12:25
17:33:24