علل اصلی نا امیدی

نا امیدی به علت های مختلفی اتفاق می افتد. این مشکل در بیشتر مواقع ریشه در کودکی افراد دارد. کودکانی که با والدینی نا امید زندگی کرده اند قطعا معنی امید را نمی دانند. پس والدین در انتقال این احساس منفی نقش مهمی دارند. تربیت والدین می تواند در رشد این حس منفی موثر باشد. زمانی که کودک از شکستی نا امید می شود باید به او کمک کرد تا از این حالت بیرون بیاید و در واقع شکست را پلی برای رسیدن به موفقیت بداند. وقتی فرد از وقایع ناخوشایند ، نابسامان و منفی زندگی دلسرد می شود احساس نا امیدی می کند و اگر در این زمان راهنمایی نداشته باشد این حس کم کم درون فرد رشد کرده و مشکلات روحی و روانی را برای او ایجاد می کند.

ریشه احساس نا امیدی در وجود خود انسان است و زمانی که حس ناخوشایند و رضایت از چیزی ندارد این حس بیدار شده و کم کم رشد می کند. علاوه بر عوامل درونی عوامل بیرونی و محیطی هم می توانند یکی دیگر از عوامل بروز این حس در افراد شوند. شکست هایی که ما از اطرافیان تجربه کرده این عامل اصلی نا امیدی است که باعث می شود تا رابطه ما با آن‌ها روز به روز کمرنگ تر شود. در واقع نا امیدی یک احساس پیچیده است که از غم ریشه گرفته و هنگامی ایجاد می‌شود که نتایج یک اتفاق با انتظارات ما تطابق نداشته باشد. این حس می تواند در دوران های مختلف زندگی انسان اتفاق بیافتد.

میزان اهمیت یک انفاق می تواند تا حد زیادی بر میزان نا امیدی تاثیر داشته باشد.زمانی که شما در شغل مورد علاقه خود استخدام نمی شوید قطعا نا امیدی شما بیشتر از موقعی است که غذای مورد علاقه خود را سرو نکرده اید. میزان قطعیت یک اتفاق و حساسیت آن هم می تواند در کم و زیاد شدن حس نا امیدی نقش داشته باشد. وقتی تنها یکبار فرصت دارید در آزمونی امتحان دهید و قبول نمی شوید قطعا احساس نا امیدی زیادی خواهید کرد چون دیگر فرصتی برای جبران نخواهید داشت.