ریشه تاریخی زبان چینی

زبان شناسان و دانشمندان چینی تمام سبک‌های گفتاری چینی را به طور مساوی به عنوان بخشی از خانواده تبتی-چینی طبقه بندی می‌کنند و معتقدند که ریشه‌های زبان چینی به زبان اصلی به نام سینو-تبتی برمی‌گردد. البته تاکنون هیچ منبع مکتوبی که بیانگر زمان مشخصی باشد که زبان‌ها از یکدیگر جدا شده‌اند، یافت نشده است.

زبان چینی دارای دو گویش اصلی است: ماندارین و کانتونی. نوع استاندارد کانتونی چینی عمدتاً در استان گوانگدونگ چین صحبت می‌شود. علاوه بر این، کانتونی استاندارد یکی از زبان‌های رسمی هنگ کنگ و ماکائو بوده، در حالی که ماندارین استاندارد زبان رسمی سرزمین اصلی چین، تایوان و سنگاپور است. چینی ماندارین به سرعت در سراسر جهان در حال رشد است، بنابراین اکثر متخصصان تجارت توصیه می‌کنند که زبان چینی را یاد بگیرید.

به دلیل تاریخ گسترده و غنی زبان چینی، زبان شناسان اغلب مراحل و تاریخ آواشناسی چینی را به چندین دوره متمایز از جمله چینی باستان و چینی ماندارین قدیم طبقه بندی و تقسیم می‌کنند و گفته می‌شود که مردم در مناطق مختلف چین صحبت می‌کردند. چینی باستان تا اواسط قرن بیستم و پس از تأسیس جمهوری خلق چین، زبان استاندارد چینی در دانشگاه‌ها و مدارس چین استفاده و تدریس می‌شد.

چینی باستان زبان سلسله شانگ (۱۰۴۶-۱۶۰۰ قبل از میلاد)، سلسله ژو (۱۰۴۶-۴۷۶ قبل از میلاد) بود که آن را سرنگون کرد و دوره جنگ‌های بعدی تا بعد از ۲۲۱ قبل از میلاد بود. قدیمی‌ترین ادبیات چینی مربوط به دوره ژو است و چینی قدیم اساس زبان چینی ادبی را تشکیل می‌دهد که تا اوایل قرن بیستم استاندارد مکتوب باقی ماند؛ به ویژه قدیمی‌ترین بخش‌های کتاب سند، شعرهای کلاسیک و آی چینگ از شناخته‌شده‌ترین این اسناد هستند.

چینی قدیم پس از دوره کشورهای متخاصم شروع به تبدیل شدن به چینی میانه کرد، اگرچه باید توجه داشت که اندازه و تنوع گسترده چین به این معنی است که چیزی به عنوان یک زبان جهانی وجود ندارد – چینی میانه با گویش‌های مختلف ایجاد شده است. چینی ادبی و ماندارین در واقع از زبان‌هایی که در اطراف پایتخت در دشت‌های چین شمالی صحبت می‌شوند، تکامل یافته‌اند.

چینی میانه به عنوان زبان گفتاری سلسله‌های سوئی، تانگ و سونگ از سال ۶۰۰ تا ۱۱۰۰ بعد از میلاد شروع به توسعه کرد. چینی میانه اساس بسیاری از گویش‌های چینی معاصر بود که در سراسر منطقه بسیار تأثیرگذار بودند.