راه های غلبه بر انواع ناامیدی

چگونگی غلبه بر از خود بیگانگی و زیرمجموعه های آن (از خود بیگانگی، طردشدگی، بی انگیزگی)

[از خود بیگانگی محض] این شکل از ناامیدی ممکن است ناشی از تحریفات شناختی مانند ذهن خوانی، تعمیم افراطی یا تفکر صفر و صدی باشد. … بسیاری از کسانی که احساس از خودبیگانگی دارند تصور می کنند (به اشتباه) که هرگز کسی در در شرایط آن ها نبوده و نخواهد بود. درمان ذهن خوانی بررسی شواهد عاطفی است. این امر برای رویارویی با اینکه دیگران واقعاً چه نظری نسبت شخص دارند مستلزم شجاعت در قالب اعتماد و صراحت است.

در صورت داشتن حس طردشدگی (رهاشدگی)، آنچه برای درک اینکه آیا حقیقت درون شما بازتاب کاملی از دنیای بیرون است یا خیر، حائز اهمیت است این است که ذهن خود را پاک کنید. اکثر افرادی که احساس طردشدگی دارند، درگیر تعمیم افراطی شمار نسبتاً اندکی از اتفاقات هستند. با نمونه گیری گسترده تر، احتمال روبرو شدن با پاسخ های امید بخش از سوی دیگران بیشتر است. درمان تفکر صفر یا صدی تفکر در سایه ی قرار خود در معرض زنجیره ای از وقایع محتمل در زندگی یک شخص است.

غلبه بر فناپذیری و حواشی آن (محکوم به فنا بودن، درماندگی، اسارت)

افرادی که به دلیل تشخیص پزشکی یا روانپزشکی احساس می کنند محکوم به فنا هستند، ممکن است “قضاوت عجولانه ای داشته باشند”. بهترین درمان برای قضاوت عجولانه “بررسی شواهد” است. در صورت تشخیص ابتلا به یک بیماری جدی، بررسی های خود را انجام دهید و به دنبال حقایق باشید. به عنوان مثال، استفان جی گولد، استاد انسان شناس دانشگاه هاروارد بود که در سن 40 سالگی به یک نوع سرطان نادر شکمی مبتلا شد. با گفتن اینکه مدت بقای فرد مبتلا به این بیماری تنها 8 ماه است، وی تحقیقات متعددی انجام داد. او در مقاله خود با عنوان “The Median Isn’t the Message” به اینکه چگونه دانش آماری در “بررسی شواهد” به وی کمک کرده است، پرداخت. او موفق شد به خود بگوید “خوب، نیمی از افراد بیشتر عمر خواهند کرد. حالا چقدر شانس دارم جزو گروه دوم باشم؟ ” در ادامه با بررسی برخی عوامل چون سن، در پیش گرفتن سبک زندگی سالم، تشخیص زود هنگام بیماری و کیفیت خدمات درمانی در دسترس، به نتایج امیدوارکننده‌ ای دست یافت. او تا بیست سال بعد، و پیش از تسلیم شدن در برابر بیماری غیر مرتبط دیگری زندگی کرد.

غلبه بر ناتوانی و حواشی آن (ناتوانی، تحت سلطه بودن، محدودیت)

سه اختلال شناختی که اغلب دربردارنده ی احساس ناتوانی هستند، بی ‌توجهی به امر مثبت، شخصی سازی و برچسب زنی را شامل می شوند. زمانی که افراد استعداد ها و توانایی های خود را نشناخته باشند، مستعد نادیده گرفتن هرگونه نشانه های موفقیت یا اثربخشی های شخصی هستند. درنظرگرفتن نشانه ها راهکار مناسبی برای مقابله با بی‌توجهی به امر مثبت است. یکی از روش های انجام این کار، تهیه ی لیستی از موفقیت ها، به خصوص در حوزه ای که عموماً نادیده گرفته می شود است. به عنوان مثال، اگر شما گرفتن نمره خوب در امتحان را نادیده می گیرید، هر گونه موفقیت در این زمینه را یادداشت کنید؛ یا اگر کار یا موفقیت اجتماعی را نادیده می انگارید، در مورد دستاورد های شغلی یا گروهی مربوط به گذشته تأمل کنید. اگر احساس شدید ناتوانی دارید، توصیه می کنیم تست افسردگی را امتحان کنید، چرا که در خیلی از موارد علت افسردگی است.

به گفته ی روانشناسان و روانپزشکان در مورد کسانی که مورد ظلم واقع می شوند عموماً شخصی سازی و سرزنش خود دیده می شود. استراتژی مقابله با خود سرزنشی تجدید نظر است. این امر مستلزم در نظر گرفتن تمام دلایل احتمالی عامل ایجاد احساسات منفی است.

افراد به دلیل ناتوانی جسمی یا روحی احساس محدودیت دارند، عمده ترین قربانیان برچسب زنی هستند. برای رویارویی با برچسب های بد، “آن را در خود تعریف کنید.” به عنوان مثال، اگر حس «احمق بودن» دارید یا این برچسب را بخود می زنید، به تعریف واقعی این کلمه فکر کنید. آیا همیشه “تصمیمات بدی می گیرید”؟ آیا شما همیشه “بی دقت” هستید و “قادر به یادگیری” نیستید؟ خارج از این توصیفات، که برگرفته از “واژه نامه امریکن هریتیج” است، شما “احمق” نیستید.