خط میخی سومری

سومری‌ها همچون مصری‌ها و چینی‌ها از نخستین اقوامی بوده‌اند که تمایل به ضبط گفتار و اندیشه‌هایشان داشتند و برای اینکار خط میخی را برگزیدند.(یوهانس فریدریش ـ زبانهای خاموش)

خط میخی آغازین سومری‌ها شباهت به خط مصری (هیروگلیف) دارد؛ یعنی خط میخی در اصل نوعی خط تصویر نگار بوده، آنرا بر روی الواح نقش می‌کردند و به همین دلیل رفته رفته تصویرها حالت ساده‌تر و زاویه مانندی به خود گرفتند و سرانجام علامت‌های تشکیل دهنده این خط به صورت میخ درآمدند. با اینحال برخلاف مصریان که برای نگارش خط هیروگلیف از پاپیروس، قلم نی و مرکب استفاده می‌کردند، سومری‌ها از لوحه‌های گلین نرمی استفاده می‌کردند؛‌ بدین ترتیب که با استفاده از قلم چوبی روی آنها می‌نگاشتند و سپس لوحه‌ها را می‌پختند. (یوهانس فریدریش ـ زبانهای خاموش)

با توجه به الواح به‌دست‌آمدۀ سومری، این امر محقق است که سومریان در ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد خط میخی داشته‌اند و آن را به نحو مؤثر پیشرفت داده‌اند. ملت‌های همسایۀ سومر (بابلی‌ها، ایلامی‌ها، پارس‌ها و آشوری‌ها) رفته‌رفته به ارزش و اهمیت خط میخی پی بردند و آن را از سومری‌ها به عاریت گرفتند و طبق مقتضیات زبان خود علامت‌های میخی را دگرگون کردند.

ایرانیان باستان در موفقیت‌های سومریان، ازجمله در ابداع خط میخی کوشش و فعالیت فراوانی نمودند. در هزارۀ دوم قبل از میلاد، خط میخی در سراسر خاور نزدیک متداول بود.