تقلیل گرایی تبلیغاتی

رسانه های گروهی و تبلیغات در حقیقت ابزار توجیه ناکارآمدی های تقلیل گرایی است. سنت های رایج تقلیل گرایی و روش های مرسوم تقلیل گرایان، بنا ندارد که خطای روشی خود را بپذیرد. از این رو می کوشد تا با بهره گیری از تبلیغات رسانه ای، همواره حل مشکلات زندگی انسان معاصر را به زمان نامعلوم در آینده حواله دهد. نهادینه سازی روش های تقلیل گرایی از طریق تبلیغات رسانه ای، راه را برای تداوم ناکارآمدی های تقلیل گرایان هموار می سازد. این مهم با ارایه نشانی غلط، ذهن ها را از مسیر صحیح اندیشه و عمل نجات بخش منحرف می سازد. رسانه های گروهی با غیرعلمی خواندن هر گونه نقد و نقادی از تقلیل گرایان، راه را بر اصلاح اشتباهات گذشته مسدود می سازد. تقلیل گرایان هماوردطلبی علمی و پژوهشی را بجای کرسی های دانشگاه ها و پژوهشگاه ها، در تبلیغات رسانه های گروهی پاسخ می گویند. بجای گفتگو با اندیشمندان آزاداندیش با مخاطبان عام سخن می گویند و نوآوری های روزآمد را بایکوت می کنند. دستور زبان پدیدارشناسی منتظر سوت و کف و هورای تقلیل گرایان نیست و از بی محلی ها و تهاجم های آنها، هراسی ندارد.