تقلیل زبان

تقلیل گرایی دارای جنبه های گوناگون است که باید مورد توجه قرار گیرد. یکی از اقداماتی که تقلیل گرایان طی قرون گذشته انجام داده اند، تقلیل زبان به حداقل کارکرد ممکن است. با کارکرد ابزاری از زبان جز پوسته ای بجای نمانده است. دیدگاه های پیشاسقراطی مبتنی بر زبان با کارکرد حداکثری است که هستی موجودات را زبانی می داند. وجود پدیده ها در زبان و با زبان است. در تفکرات پساسقراطی رفته رفته زبان تنزل جایگاه پیدا کرده است تا جایی که در عصر حاضر تا حد ابزار تنزل یافته است. با فروکاست زبان، مجال برای سایر تقلیل ها فراهم می شود. با بی توجهی به زبان، دایره جزءنگری بر اندیشه و عمل تقلیل گرایی تسلط می یابد. زبان در این حالت، کم اثر ترین کارکرد را بر سایر حوزه های دانش دارد. رکن اصیل تقلیل گرایی، فروکاست زبان به کارکرد حداقلی است. از این رو برای عبور از تقلیل گرایی باید به عبور از زبان حداقلی فکر کرد.