


از آنجا که زبان لیتوانیایی هنوز بسیاری از ویژگیهای زبان هند و اروپایی را در خود نگهداشتهاست، پس مورد توجه زبانشناسان برای پژوهش بر روی زبان یادشدهاست. آنچنان که آنتوان میه زبانشناس نامدار فرانسوی گفتهاست: «هر کس که آرزوی شنیدن شیوه سخنراندن هندواروپاییان را دارد باید بیاید و به یک روستایی لیتوانیایی گوش فرا دهد.»
چنین انگاشته میشود که زبانهای بالتیک پس از جدایش از زبان نیاهندواروپایی در کنار زبانهای اسلاوی یک خانواده را ساختهبودهاند.
بخش شدن به دو گروه خاوری و باختری در میان زبانهای بالتیک میان سالهای ۴۰۰ تا ۶۰۰ میلادیرخدادهاست. جدایش میان دو زبان لیتوانیایی و لاتویایی نیز پس از سال ۸۰۰ (میلادی) رخ دادهاست. دو زبان یادشده پیش از آن دیری به صورت دو گویش از یک زبان در کنار هم میزیستهاند. دوره این انتقال از دو گویش به دو زبان را میان سدههای ۱۴ تا ۱۷ میلادی برآورد میکنند. دستیابی آلمانها بر بخشی که امروزه برابر با لاتویاست نیز در سدههای ۱۳ و ۱۴ میلادی بر گسترش این استقلال زبانی اثرگذار بود.
یوناس یابلونسکیس(۱۸۶۰–۱۹۳۰) همیاریهای شایانی برای ساماندادن و استانداردسازی زبان لیتوانیایی انجامداد. از ۱۹۱۸ لیتوانیایی زبان رسمی لیتوانی شد. در زمان چیرگی شوروی بر لیتوانی زبان لیتوانیایی در کنار زبان روسی که زبان رسمی شوروی بود، زبان رسمی لیتوانی ماند، ولی همواره روسی بر لیتوانیایی پیشی داشت.کهنترین نوشتهها به زبان لیتوانیایی سرودههای آیینی برگردانشدهایست از سالهای ۱۵۰۳-۱۵۲۵. کتابهای چاپی به پس از سال ۱۵۴۷ برمیگردند، ولی تا سده ۱۸ این زبان به مرحله ادبی نرسیده بود. پس از شورش ژانویه در ۱۸۶۴ میخائیل مورافیوف روس فرماندار کل لیتوانی آموزش و نشر به زبان لیتوانیایی را ممنوع نمود و بهرهگیری از الفبای لاتین را نیز بازداشت. با این همه چاپ کتاب به زبان لیتوانیایی در بیرون از مرزها در پروس خاوری و آمریکا پی گرفتهشد. قاچاقچیان کتاب با اینکه با تهدید زندان روبهرو بودند ولی کتابها را به درون مرز میرساندند و اینگونه دستمایههای لازم را برای ملیگرایان فراهم مینمودند تا اینکه سرانجام در ۱۹۰۴ منع پیشین برداشته شد.
بستن *نام و نام خانوادگی * پست الکترونیک * متن پیام |
05:54:53
07:26:15
12:20:00
17:12:25
17:33:24