تاریخچه زبان عبری

حدود ششصد سال قبل از میلاد مسیح، بنی‌اسرائیل استقلال سیاسی داشتند و عبری چندان تحت تأثیر دیگر زبان‌ها نبود. عبری در این دوره با خط کنعانی نوشته می‌شد. این خط که تفاوت کمی با خط فنیقی داشت را «عبری قدیم» می‌نامند. از آثار این دوره که به خط عبری قدیم نوشته شده می‌توان به سنگ‌نوشته سلوان اشاره کرد. در عهد معبد دوم اورشلیم، «خط آرامی» جایگزین خط عبری قدیم شد که تا امروز نیز عبری‌زبانان از این خط استفاده می‌کنند.

خط آرامی به دلیل شکل ویژه حروفش به خط مربع مشهور شد. بعدها در قرن نوزدهم، یهودیان خط جدیدی را برای نوشتن‌های غیر رسمی اختراع کردند که از آن پس خط مربع در تایپ و خط جدید برای نوشتن با خودکار استفاده شد. زبان عبری نیز مانند خط عبری فراز و نشیب‌های فراوانی را متحمل شد تا جایی که در سال ۱۹۱۱ میلادی در دانشنامه بریتانیکا، مقاله‌ای در مورد زبان‌های سامی نوشته شد که در آن مقاله زبان عبری جزو زبان‌های مرده محسوب شده بود.

البته عبری در آن زمان نمرده اما در حال جان دادن بود چراکه در طول تاریخ، یهودیان از سرزمین مقدس پراکنده شدند و در دیگر کشورها سکنی گزیدند و رفته‌رفته زبان عبری در بین آن‌ها جای خود را به زبان کشورهای مقصد داد. استفاده از زبان عبری به مرور زمان صرفاً مختص به انجام امور و مناسک دینی شد و حتی اگر کسی می‌خواست در امور روزمره از عبری استفاده کند، الفاظ کافی برای بر طرف کردن نیازهای روزانه خود پیدا نمی‌کرد.

نقل می‌کنند روزی «الیعاذر بن یهودا» (Eliezer Ben-Yehuda)، پدر عبری معاصر، از همسرش می‌خواست که چای آماده کند، اما به جهت کمبود الفاظ عبری به همسرش گفت: «این را بگیر و این را انجام بده». البته در آن زمان تلاش‌هایی برای احیای عبری در حال انجام بود که در مقاله بریتانیکا ادعا شده بود که این تلاش‌ها به نتیجه نمی‌رسند، اما از قضا نتیجه داد و زبان عبری توسط الیعاذر بن یهودا جان تازه‌ای گرفت و احیا شد.