تاریخ زبان ازبکی

زبان ازبکی یک زبان ترکی شرقی است که به شاخه کارلوک خانواده زبان ترکی تعلق دارد. این است که توسط حدود صحبت 25 میلیون نفر در درجه اول در ازبکستان یافت, تاجیکستان, قرقیزستان, قزاقستان و دیگر نقاط مرکزی اسیا و روسیه.
شکل مدرن زبان ازبکی در قرن 18 در طول بازسازی دولت خانات بخارا که بخشی از منطقه ازبک زبان بود شروع به توسعه کرد. در این دوره درجه بالایی از نفوذ فارسی به زبان ازبکی اضافه شد که تا به امروز یک ویژگی برجسته باقی مانده است.
در طول قرن 19, اصلاحات به رهبری امیر بخارا, نصرالله خان, کمک به گسترش استفاده از گویش های ازبکی در امارت. این عمدتا به دلیل سیاست او در تشویق سواد فارسی و عربی در میان رعیت خود برای ایجاد یک امپراتوری متحد تر بود.
در سال 1924 زبان ازبکی به عنوان یک زبان رسمی در اسیای مرکزی شوروی اعلام شد و الفبای سیریلیک به عنوان پایه سیستم نوشتاری معرفی شد. ازبکستان پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال 1991 به استقلال رسید و ازبکستان را به زبان رسمی خود تبدیل کرد. از زمان استقلال, اصلاحات بسیاری به زبان و شکل نوشتاری خود را ساخته شده است, از جمله معرفی یک اسکریپت نوشتاری مبتنی بر لاتین و تشکیل فرهنگستان زبان ازبکستان در 1992.