زبان تقلیل گرایی

تقلیل گرایی، غفلت بزرگ تمدن مدرن است. ساده اندیشی، خطای نابخشودنی علم مدرن است. بدیهی انگاری تعریف پدیده ها، اشتباه محاسباتی قرن ها خردورزی است. سنت های رایج تقلیل گرایی، شناخت همه ابعاد وجودی پدیدار را، فدای شناخت جزیی از آن کرده است. نمی‌توان و نباید بتوان که با شناخت جزیی نگر به تحلیل کلی از پدیدار دست یافت. جزییات بی پایان, بدون جامعیت و کل نگری راه به جایی نخواهد برد. حجم وسیعی از نامعلومی ها در نگرش های جزیی به پدیدارها نادیده گرفته می‌شوند که می‌توانند سرنوشت پدیده ها را از مسیر از پیش تعیین شده منحرف کنند و آنها را از تحقق اهداف خود محروم سازند. بی جهت نیست که تقریبا تمامی طرح های توسعه ای بلند مدت در کشورهای مختلف، شکست خورده است. مشکلات روزافزون زندگی انسان معاصر، در اثر جزیی نگری تقلیل گرایانه ایجاد شده است و چون راه حل مشکلات نیز خود اسیر تقلیل گرایی است، با ناکامی در حل مشکلات، خود مشکلی بر انبوه مشکلات گذشته است.تفکرات و روش های تقلیل گرایانه با جزیی نگری افراطی که دارند، توانایی و دانایی ارایه تحلیل جامع از مشکلات زندگی انسان مدرن را ندارند از این رو برای حل مشکلات نیز توفیقی بدست نمی‌آورند. برای حل مشکلات زندگی انسان معاصر باید از تفکرات و سنت های تقلیل گرا عبور کرد.

دستور زبان پدیدارشناسی، با ارایه مستندات مربوط به تقلیل گرایی و روش های مرسوم آن، می‌کوشد با شناخت کاستی های آن به مرزهای جامعیت در پدیدارشناسی نزدیک شود و ضمن استفاده از درونداشتهای مفید علم مدرن به تکمیل آن بپردازد تا از طریق آن بتوان حل مشکلات را به انسان معاصر، نوید داد.

در راه عبور از تقلیل گرایی با ما همراه باشید.