عملکرد محدود مغز و حواس پنج گانه

بدن انسان، یک سیستم ارگانیستی است که از سلسله مراتب ارگان ها، اندام ها، بافت ها و سلول ها تشکیل شده است. هر یک از ارگان ها برای عملکرد خاصی تمایز یافته است که مورد نیاز برای زندگی است. حواس پنج گانه از طریق گیرنده های ویژه، تحریکات گوناگون را دریافت می کند و از طریق اعصاب محیطی ارادی و خودکار برای هماهنگی و درک به مغز ارسال می شود. نهایتا مغز پاسخی مناسب به تحریکات دریافت شده، تولید و ارایه می کند. حواس پنج گانه بینایی، شنوایی، چشایی، بویایی و لامسه، همه داشته های انسان در دریافت تحریکات حسی است و هر کدام دارای آستانه بالا و پایین تحریک اند. تحریکات کمتر از آستانه حد پایین، درک نمی شود و تحریکات بیشتر از آستانه حد بالا نیز به تخریب گیرنده حسی منجر می شود. وجود حد بالا و پایین در آستانه دریافت تحریکات، نشانه بارز وجود محدودیت در عملکرد گیرنده های حسی است. دریافت های حسی در مغز پردازش می شود. مغز نیز در پردازش تحریکات حسی دارای محدودیت است. مغز نمی تواند همه تحریکات حسی را با حساسیت زیاد پردازش و درک کند. از این رو نمی تواند به تحریکات حسی و پردازش و درک مغزی، اعتماد کرد. بطور طبیعی حواس و مغز آدمی برای گذران زندگی عادی بشر بوجود آمده است و نمی تواند ابعاد، جنبه ها، زوایا و متغیرهای فعال در جریان کار حواس را درک کند. پس باید برای محدودیت های حواس و مغز فکری کرد.