علل و پیامد های هیچ انگاری

علل نیست انگاری از منظر نیچه عبارتند از:
۱) گونه عالی تری وجود ندارد، یعنی کسانی که باروری و قدرت نهی ناشدنی شان ایمان تداوم بخشد.
۲) گونه پست تر«توده جامعه»، فروتنی را از یاد می برد و نیاز هایش را تا حد ارزش های کیهانی بزرگ می کند. به این ترتیب کل هستی عوام پسندانه می شود، تا آنجا که توده استیلا داشته باشد زور بگوید و در نتیجه آنان ایمان به خویش را از دست می دهند و نیست انگار می شوند.
«نیهیلیست ها گاهی به خود قربانی کردن و فنای محض کشیده می شوند، از جامعه بر می گردند و بر الکلیسم و اعتیاد و پاره ای وابستگی های بدنی و روانی پناه می برند». نیهیلیسم به دو جنبه اشاره می کند:
۱) کیه تیسم (quietism)یعنی سکوت و بی اعتنایی سیاسی و اجتماعی و جستجوی معبود در خلاء فکری.
۲) نفی هستی و پوچی و انکار واقعیات و ردّ حقایق.