شاخصهاي تعيين پيچيدگي

الف) تفکيک افقي:برتفکيک بين واحدهابراساس افرادکار،کاري که انجام مي دهندوتحصيلات وآموزشي که دارند،دلالت مي کندوقتي سازمان به دانش ومهارت هاي تخصصي زيادي نيازدارد،پيچيدگي افزايش مي يابد.ارتباطات بين افرادمشکل مي گرددوهماهنگي مشکل ترمي شودتخصصي کردن مشاغل اين معضل راشدت مي بخشد دونوع شناخته شده ازتفکيک افقي ،تخصص گرايي وتقسيم سازمان به بخش هاي مختلف است که افزايش هرکدام موجب افزايش پيچيدگي مي شود( 1987ص58-56)

ب )تفکيک عمودي:برعمق ساختاردلالت داردوافزايش اين تفکيک .تعدادسطوح سلسله مراتب راافزايش مي دهدسلسله مراتب زياد،فاصله بين مديريت عالي باعمليات واقعي وهمچنين تعريف ارتباطات راافزايش مي دهدوهماهنگي بين تصميمات کارکنان مديريتي ونظارت برعمليات رابراي مديريت عالي مشکل مي سازد.تفکيک افقي وعمودي وابسته به هم هستند،افزايش تخصص گرايي وظايف هماهنگي راافزايش مي دهدوافزايش نيازبه هماهنگي،موجب تفکيک عمودي مي شود(رابينز 1987ص 56)

ج)تفکيک جغرافيايي:بااستقراربخش هايي درنواحي جغرافيايي مختلف ،پيچيدگي افزايش مي يابدتفکيک جغرافيايي به پراکندگي ادارات ،کارخانه ها وکارکنان سازمان درمناطق جغرافيايي مختلف اشاره دارد.تفکيک جغرافيايي.تفکيک افقي وعمودي راگسترش مي دهديک سازمان وقتي واحدتوليد وبازاريابي راازهم تفکيک مي کند،ممکن است اين واحدبازاريابي درچندناحيه جغرافيايي فعاليت کندکه موجب پيچيده ترشدن سازمان مي شود.