روش های جزءنگر خطی

پدیدارها دارای جنبه های کلی و جزیی فراوانی هستند. مطالعه ماهیت پدیده ها شامل بررسی متغیرهای کلی و جزیی است. برخورد اولیه با پدیده ها در محیط، معمولا با امور جزیی است. دامنه حضور جزئیات در زندگی، بی نهایت است و دارای محدودیت خاصی نیست. مطالعه دنیای جزئیات کار بسیار وسیع و زمان بر است. بنابراین نمی توان و نباید خود را در دریای بی پایان جزئیات غرق کرد. سنت های رایج تقلیل گرایی و روش های مرسوم تقلیل گرایان در مواجه با پدیده ها معمولا جزءنگری را روش بررسی قرار داده و نسبت جزءها را با هم در سطح نازل جزیی و خطی مورد ملاحظه قرار می دهد. به عبارت دیگر، تقلیل گرایی در ملاحظه پدیدارها، بسیاری از اجزا و روابط اصلی، فرعی و جزیی را نادیده می گیرد. در این روش ها، معیار خاصی برای راستی آزمایی صدها روش خطی رایج وجود ندارد. دستور زبان پدیدارشناسی با عبور از سنت ها و روش های مرسوم تقلیل گرایی از توانایی های جهانی زبان به عنوان روشی برای جزئیات، کلیات و روابط پدیده ها استفاده می کند.