دیدگاه های گوناگون در باره روسپیگری

روسپیگری که به‌عنوان قدیمی‌ترین حرفۀ جهان شناخته می‌شود، در همه کشورها و فرهنگ‌ها وجود دارد و به قدمت تاریخ ثبت شده است. روسپیگری متشکل از مبادله سکس یا نزدیکی جنسی مردان یا زنان در برابر پول یا منابعی از قبیل غذا، سرپناه یا پوشاک است. روسپیگری می‌تواند به شکل روسپیگری خیابانی، روسپیگری تلفنی، توریسم جنسی و مجموعه‌ای از شکل‌های دیگر باشد. روسپی‌ها مشتریان را در گوشه‌های خیابان وسوسه می‌کنند یا خدمات جنسی را محل سکونت مشتریان، در اتاق‌های هتل یا در فاحشه‌خانه‌ها ارائه می‌کنند. شکلی جدید و رو به رشد از روسپیگری، شامل خدمات جنسی در کشورهای درحال‌توسعه برای گردشگران ثروتمند از کشورهای توسعه‌یافته است.

دیدگاه‌های فمنیست‌ها، دربارۀ روسپیگری از آنجا که اغلب روسپی‌ها زن هستند، روسپیگری موضوعی بسیار مناقشه‌برانگیز در اندیشه و کنشگری فمنیسم است. در کل، چهار اردوگاه از فمینست‌ها وجود دارد که دیدگاه‌های محکمی دربارة روسپیگری بیان کرده‌اند.  اردوگاه نخست، متشکل از «فمنیسیت‌های ضدسکس» از قبیل آندرا دورکین[2] و کاترین مک‌کینون[3] است. مدافعان این رویکرد، مدعی هستند که معنای اصلی سکس، سلطه مردانه است و اینکه ماهیت روسپیگری، شامل قدرت مرد و انقیاد زن است. به گفته دورکین و مک‌کینون، عمل سکس که توسط مردان و برای برتری‌جویی آن‌ها ایجاد شده است، زنان را به ابژۀ محض تبدیل می‌کند. 

اردوگاه دوم، متشکل از فمنیست‌های «طرفدار سکس»، ضدروسپیگری هستند و اعتقاد دارند که روسپیگری کنترل زنان در اعمال جنسی و توانایی تجربه نزدیکی جنسی خارج از این کار را به یغما می‌برد. فروش اعمال جنسی و تصورات امیال جنسی، منجر به یک زندگی سکسی و عاطفی بی‌خاصیت می‌شود که زنان را از توانایی برای تجربه سکس، به شیوه‌ای غیرابزاری محکوم می‌کند.

  اردوگاه سوم، متشکل از فمنیست‌های رومانتیسیت است که معتقدند، روسپیگری، سکس مثبت بر اساس عشق را تباه و تضعیف می‌کند. از نظر آن‌ها، روسپیگری آنتی‌تز سکس مثبت است؛ زیرا سکس تنها باید با عشق، نزدیکی و احساس تداعی شود. فمینست‌هایی همانند کاتلین بری معتقدند که سکس مثبت می‌تواند فقط از طریق اعتماد و اشتراک ظاهر شود و نه پول و قرارداد. روسپیگری، خشونت علیه زنان را برمی‌انگیزد و بنابراین تجربیات سکسی مثبت را به خطر می‌اندازد و همانند یک ویروس، جامعه را آلوده می‌کند؛ بنابراین، آن‌ها مدافع پاک‌سازی جامعه از طریق منسوخ‌کردن روسپیگری هستند.

اردوگاه پنجم، متشکل از «فمنیست‌های آزادی‌خواه» است که اعتقاد دارند که این زنان هستند که کنترل کامل را در روسپیگری در اختیار دارند. این واقعیت که مردان باید به‌وسیله پول توجه زنان را خریداری کنند، نوعی اعتراف به ضعف آن‌هاست و نه نشانۀ قدرتشان. از نظر آن‌ها، روسپیگری منابع قدرت زنان است و ریشه سرکوب آن‌ها.

فمنیست‌های اردوگاه پنجم، با رویکرد آزادی‌خواهی اختلاف‌نظر دارند. آن‌ها معتقدند که روسپی‌ها کنترل مردسالارانه بر سکسوالیته زنان را تضعیف می‌کنند و از طریق روسپیگری، موجب تخریب جنسی می‌شوند. به‌نظر آن‌ها، دولت بدن‌های زنان را به‌وسیله مجرمانه‌کردن سکس، بدون خلاقیت و محدودکردن دسترسی به کنترل تولید و سقط جنین، قاعده‌مند و مجازات می‌کند. روسپیگری از محل‌های منازعه است که در اینجا زنان خیلی بیش از آنکه ابژه‌های جنسی منفعل باشند، عاملیت جنسی را به نمایش می‌گذارند و نظم جنسی موجود را به چالش می‌کشند.