خداي نامک ها

خوتاي يا خوذاي يا خداي ، در فارسي پهلوي، به معني شاه يا مالک است. از اين رو ، خداي نامک يا خداي نامه را مي‌توان شاهنامه يا تاريخ پادشاهان ، و در عربي سيرالملوک ناميد. خداي نامه که تاريخ ملي ايران را از آغاز تا پادشاهي خسروپرويز در برداشت، در اواخر دوره ساساني تدوين شده و بنابر استدلال «نولدکه» ، آخرين تحرير آن در عهد يزدگرد سوم ـ آخرين پادشاه ساساني ـ صورت گرفته است. تحرير اخير خداي نامه را به «دهقان دانشور» نسبت داده‌اند. 
خداي نامه در نيمه اول قرن دوم هجري، به قلم ابن‌مقفع (142 م.) با نام «سيرالملوک» يا «سيرملوک‌العجم»، از پهلوي به عربي برگردانده شد. اين ترجمه و ترجمه‌هاي ديگر که پس از ابن‌مقفع صورت گرفته، از جمله مآخذ مورخان دوره اسلامي در ثبت و تدوين تاريخ ايران پيش از اسلام بوده است.