تبیین جامعه‌شناختی رابطه احساس ناامنی با مسئولیت‌پذیری اجتماعی پس از خاتمه بحران کووید-19

زمینه و هدف مسئولیت‌پذیری اجتماعی یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های اجتماعی است که هنگام بروز مخاطرات طبیعی و انسانی، اهمیتی مضاعف می‌یابد. هدف پژوهش حاضر تبیین جامعه‌شناختی رابطه احساس ناامنی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی پس از خاتمه همه‌گیری بیماری کووید-19 در شهر تبریز است. 
روش پژوهش حاضر به شیوه کمی و از طریق پیمایش انجام شد. جامعه آماری آن شهروندان 18 تا 70 سال شهر تبریز بودند که 384 نفر از آن‌ها براساس فرمول کوکران به‌عنوان نمونه آماری با شیوه نمونه‌گیری خوشه‌ای و به‌صورت تصادفی انتخاب و بررسی شدند. 
یافته هانتایج به‌دست‌آمده از بررسی داده‌های حاصل از تحقیق نشان داد ارتباط معنی‌دار و معکوس بین احساس ناامنی و مسئولیت‌پذیری اجتماعی وجود دارد. همچنین نتایج به‌دست‌آمده نشان داد مسئولیت‌پذیری اجتماعی افراد برحسب جنس، تحصیلات و شغل آن‌ها متفاوت است، اما سن پاسخگویان رابطه‌ای با مسئولیت‌پذیری اجتماعی آن‌ها ندارد.
نتیجه گیری انسجام و تعلق اجتماعی در جامعه می‌تواند تحت تأثیر عوامل مختلفی خدشه‌دار شود و کنش‌های اجتماعی را تحت تأثیر قرار دهد. احساس ناامنی از عوامل اجتماعی است که می‌تواند ارزش‌های اجتماعی همچون احساس تعلق و مسئولیت‌پذیری اجتماعی را کاهش دهد. نتایج پژوهش حاضر نشان می‌دهد همه‌گیری کرونا با تقویت رفتارهای انزواگرایانه ناشی از انقطاع روابط اجتماعی و دوری‌گزینی افراد به‌واسطه ایجاد حس ناامنی در تعاملات اجتماعی، عاملی در کاهش مسئولیت‌پذیری اجتماعی افراد بوده است.