اهمیت پرداختن به زبان های باستانی

چرا موضوع زبان های باستانی در دستور زبان پدیدارشناسی از اهمیت ویژه ای برخوردار است؟ چه چیزی  در دستور زبان پدیدارشناسی موجب شده است که زبان های باستانی در کانون توجه قرار گیرد؟ زبان های باستانی ایران چه ارتباطی با دستور زبان پدیدارشناسی دارد؟ دیرینه شناسی زبان های باستانی و تبارشناسی آنها برای یافتن خاستگاه زبانی ایرانیان در طول تاریخ در واقع گفتمان تاریخی زبان ایرانی را تشکیل می دهد. مطالعات تاریخی پیرامون زبان در ایران باستان تا عصر حاضر موید این حقیقت درخشان است که زبان و موضوعات مرتبط با زبان همواره در گفتمان اجتماعی ایران و ایرانیان باستان تا کنون وجود داشته است. وجود زبان و خط در آثار باستانی کشف شده ایران باستان ثابت می کند که در آغازین دوره های حضور انسان در کره زمین، انسان ایرانی با جلوه های گوناگون زبان مواجه داشته است. سیر تاریخی زبان در ایران باستان تا عصر حاضر نشان دهنده به حضور گفتمان فعال اجتماعی زبان فارسی منتهی شده است. دستور زبان پدیدارشناسی به پشتوانه همین گفتمان اجتماعی زبان فارسی است که جلوه گاه نوینی از تفکر بر مبنای زبان حداکثری را بنا نهاده است. تبارشناسی دستور زبان پدیدارشناسی و تغییرات و تحولات دوره ای و مقطعی آن می تواند از دستور زبان پدیدارشناسی به عنوان یک نظام فکری جدید پشتیبانی کند. توانایی نیای زبانی زبان فارسی جز با اثبات وجود گفتمان اجتماعی زبان های باستانی قابل تایید نیست. زبان فارسی با تمام فراز و نشیب های تاریخی که داشته است توانسته در دستور زبان پدیدارشناسی به عنوان زبان مبنا نقش آفرینی کند و جنبه های گوناگون زبان حداکثری را در آشکارگی حقیقت پدیدارها ارایه کند. هر زبانی نتوانسته و نمی تواند نقش محوری را در ارایه خدمات زبان حداکثری را بر عهده بگیرد. این مهم از عهده زبان هایی ساخته است که پشتوانه گفتمان اجتماعی و تاریخی غنی داشته باشد.