احساس ناامنی؛ گاهی بدتر از خود ناامنی

گزارش سالانه «شاخص جهانی صلح» توسط «مؤسسه اقتصاد و صلح» تدوین می‌شود و معیاری از صلح نسبی در ۱۶۳ کشور جهان را اندازه‌گیری می‌کند. این رتبه‌بندی که امن ترین و ناامن ترین کشورهای جهان را معرفی می کند، بر اساس داده‌هایی همچون میزان حرکت به سمت نظامی تر شدن، آزادی بیان، نرخ جرائم خشونت‌آمیز و جنسی، بلایای طبیعی، امنیت اجتماعی و درگیری‌های داخلی اندازه‌گیری می‌شود.

بر اساس این گزارش که به تازگی منتشر شده است، کشور ایران در حوزه صلح وامنیت از ۱۴۱ کشور جهان عقب تر است. اگر آن طور که برخی ها می گویند ایران یکی از امن ترین کشورهای جهان است، پس آن ۱۴۱ کشور دیگر، چگونه امنیتی دارند که وضعیتی به مرتب از ما بهتر تجربه می کنند.

بسیاری از ما حتی نمی توانیم بفهمیم مردم جهان در آن چند کشور نخست این گزارش، که بالاترین میزان امنیت در جهان را دارند، رفاه و خوشبختی شان چگونه است. احتمالا یک جای کار ایراد دارد. بنظر می رسد ایراد اصلی در تعریف امنیت و یا احساس ناامنی است.

به عنوان مثال همین قدر که مردم شب می خوابند وصبح به چشم خود می بینند که نیازهای ضروری شان جهش قیمت داشته است به این معنی است که طبقه گسترده ای از جامعه، در حقیقت با احساس ناامنی از فردای خود، سر بر بالین می گذارند و نگران دایره امنیت خود هستند.